Sorkunde eta Bakarneri kolore banatako zintak jartzen zizkien buruan amak bereiztu ahal izateko. Gorria Sorkunderi, horia Bakarneri. Ilea moztu zietenean, gauza BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura egin zuen galtzerdiekin: gorriak bati, horiak besteari. Eta, uda iristen zenean, belarritako, pultsera edo bainu-jantziekin egiten zuen bereizketa. Bestela ez zegoen BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura ezagutzeko modurik.

Lehendabiziko urteetan ez zuten inolako arazorik izan. Amak enkarguak egiteko eskatzen ziela? Batera joaten ziren. Sorkundek ez zeukala gogorik? Bakarne joaten zen. Bakarnek beste zereginen bat zuela? Sorkunde orduan. Halere, normalean Bakarne joaten zen. Itxuraz bata bestearen fotokopia baldin baziren ere, Sorkunde alferxoagoa zen, eta bereizgarri honengatik hasi zen ama, bata zein zen eta bestea zein ezagutzen. Konturatu zenetik, aginduak Sorkunderi ematen zizkion. Baina BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura beti aurkitzen zuen irtenbideren bat Bakarneri zinta gorria jantziarazi eta bidaltzeko.

Eta enkarguekin bezala, eskolako lanekin ere; Bakarnek egiten zituen gehienetan -ez beti- birenak. Bakarne oso konforma erraza zen eta ez zuen inolako eragozpenik jartzen. Normala iruditzen zitzaion gainera. Sorkunde bestelakoa zen -BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura ongo zekien hori- eta enkarguak egiten, edo ekuazioak ateratzen asko saiatzen ez bazen ere, aparta zen beste zenbait gauzatan: jendearekiko tratuan, esate baterako. Sorkunderen lotsak Bakarneri pasa zitzaizkiola zirudien, eta BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura jarioa Sorkundek bere bihurtu zuela. Beraz, jendaurrean lagun ziezaion, Bakarnek Sorkundek agindutako guztia egiten zuen.

Egoera honek bere alde onak ere bazituen Bakarnerentzat. Esate baterako, erretzen hasi zenean, amak ustez Sorkunderi egiten zizkion errieta guztiak, seguru zegoelako bitan bat erretzen hastekotan, BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura Sorkunde axolakabea izango zela, eta inondik inora ere ez, Bakarne zintzoa. BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura inoiz ez zion argitu kontua, eta Sorkundek erretzen ez zuela behin baino gehiagotan adierazi arren, amari hura sinistaraziko zionik ez zegoen.

Arazoak hamabost bat urte zituztela hasi ziren. Bakarnek gelako mutil bat jo zuen begiz: Aitor. BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura ez zion begiratu txarra egiten -ez zien begiratu txarra egiten- eta Bakarnek bazekien, -edo uste zuen behintzat-, Sorkunderen aurrean zereginik ez zuela. Ezer baino lehen aitortu egin zion ahizpari mutil harengana zuen sentimendua, eta Sorkundek hitz eman zion lagunduko ziola, ahal zuen heinean BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura konkistatzen. Konkistatu hitza Sorkunderentzat sortua izan bailitzan, benetako prozesu bati ekin zion: inguratu eta konbertsazioa eman, parkean pasiatzera gonbidatu, etxerako lanak elkarrekin egiteko proposatu, igandeko zinerako zita egin … eta horrela eguna joan eta eguna etorri.

Sorkundek, lehen harremanak egin ondoren, Bakarneri utzi zion lekua -matematikako azterketa BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura izenean egiteko hitzaren truke-, eta munduko neskarik zoriontsuena izan zen zenbait egunetan bere bihotzeko mutilaren ondoan. Susmo txarra sortu zitzaion arte: “gaur atzo baino isilago zaude”, esan zion bibliotekan Aitorrek. Irribarre txiki batez erantzun zion Bakarnek, BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura ezinezkoa zelako, bezperan ez baitziren elkarrekin atera! Eta orduan konturatu zen ahizpa egin ari zitzaion azpijokoaz.

Burugogorkerian biak antzekoak zirenez, Sorkunderi ezer ez esatea erabaki zuen, eta gauzak zetozen moduan onartuz, aurrera jarraitzea. Tonto-tonto -urteak horrelaxe pasatzen baitira- hogeitasei urtera iritsi ziren. Ordurako Bakarnek, BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura susmoak konfirmatuta zeuzkan: Sorkunde ere Aitorrekin erabat maiteminduta zegoen. Egoera hura gehiago ezin jasan, eta ahizparekin aurrez aurre hitz egitea erabaki zuen. Baita hitz egin ere.

Akaso, jendeak uste bezala pertsona BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura kopia zirelako, edo akaso, eztabaida handiagotan sartzeak merezi ez zuelako, akordio on batera iritsi ziren. Hainbeste urtetan konportitzeko gai izan baziren, ez ziren orain elkarri trabak jartzen hasiko.

Jenderik gehienak egin ohi duenez, Aitor ezkondu egin zen. BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura, paperetan agertzen denez. Ezkontzako argazkiak ikusita, ezin jakin liteke bietatik nor den ezkontza-egunean andregaiz jantzi zena.

Zoriontsu dira. Aitorrek askotan esaten dio, BakarnerekinberaberakberarekinberarenberehaiekHonekhonenhorrekhura ezkonduta, bi emakumerekin bizi dela iruditzen zaiola. “Hain desberdina zara batzuetan!”, esaten dio, begietatik maitasuna dariola eta batzuetan kamixoi gorria, bestetan horia janzten duenik konturatu ere egin gabe. Bakarne-Sorkundek irribarre egiten du eta badaki inoiz ez dela senarraz aspertuko, bereziki, aurrerantzean ere, hamabostean behin ikusiz jarraitzen baldin badu.